Liūdna pasaka

Liūdna pasaka – jak też mówi sama nazwa, jest to „smutna baśń, powstała w wyniku obserwacji własnych pisarza rzeczywistości porewolucyjnej (1905 r.).Znajdujący się w sanatorium w Zakopanem pisarz zostaje świadkiem druzgocącej siły powstańczej. Nieboga Juozapota nieświadoma własnych czynów i rozmów, a jednak niczym na spowiedzi, otwiera przed pisarzem to, co na sercu leży. Słowo po słowie opowiada baśń swego życia, tę smutną.